In het voorjaar heb ik gezwoegd op een artikel over mijn spirituele ontwikkeling in relatie met de grote veranderingen naar 2012 toe. Uiteindelijk kwamen er drie verhaallijnen te voorschijn: 1. de worsteling met het familietrauma en de verrassende oplossing ervan, 2. mijn studie van de geheime leer van Jezus en de rol van Maria Magdalena in ons leven, en 3. de veranderingen op wereldschaal aan de hand van grote kosmische golven van bewustzijn. Kortom ik had de 30 pagina's die mij door uitgeverij Tattwa waren toegezegd nog nodig ook. Nu is het dan 11-11-11 en ik houd het boek Verandering in de lucht? 2012 en verder… in mijn handen. Mijn vrouw Inge en mijn dochter Kim begonnen meteen in mijn bijdrage te lezen en hadden al van alles en nog wat op en aan te merken. Zelf las ik bij mijn biografische schets dat ik was gestopt met het schrijven van boeken. Dat is al weer achterhaald. Kortom, dit is zeker niet mijn zwanenzang.

Een fragment uit mijn bijdrage: 'Mijn vader had in zijn jeugd last gehad van enorme angsten. Rond zijn achttiende werd hij door geesten achter­volgd die in zijn donkere slaapka­mer om hem heen zweef­den. Om zijn angst daarvoor te overwinnen besloot hij deze geesten nader vorm te geven in marionetten. Zo ont­stond onder meer de Moeras­geest die bij een geschikte be­lichting echt een vrees­wekkende ver­schijning is. Vooral het half kolkende, half brommende geluid dat mijn vader bij deze marionet weet te produceren verleent aan de Moerasgeest zijn levensechtheid. Een andere marionet uit die eerste tijd was Angst, een eenvoudige marionet gehuld in zwart, met witte handen en een spookachtig hoofd. Mijn vader vertoonde deze marionet op pianomuziek van Edvard Grieg: Entschwundene Tage (Opus 57, nr. 1). Op een velletje papier van een kladblok heb ik een tekst gevonden die op deze marionet betrekking heeft: ‘Wat is het stil en eenzaam hier, alles is zo onwerkelijk, zo vreemd. De donkere bomen staan als strakke zuilen van een schemerig gebouw, hoog dragend het gewelf van bladeren – takken ondoordringbaar. Wat vreemd: geen geruis of geluid van dieren of dingen, alleen de stilte en een kille angst die mijn hart beklemt. Wat is dat, wat zien we daar schimmig bewegen, glijden, sluipen langs de grond? Witte handen en een wit gezicht, ogen star van ontzetting. Angst, de angst, die van binnen voelbaar sluipt, begint vorm en gestalte aan te nemen.’

De Moerasgeest. Marionet van Jan van Erkelens

Hoe kwam mijn vader aan die angsten? En hoe kwam het dat ik vanaf mijn achttiende eveneens door archetypische gestalten werd achtervolgd? Dat probeerde ik in het manuscript waarvan ik de titel vergeten ben te achterhalen. Ik wist dat Cornelia Hendrika Kaptein, mijn oma van vaderskant, als onecht kind was geboren en vanwege haar zware jeugd een van de bronnen van een diepgaand familietrauma was geweest. Ze was getrouwd met Cornelis van Erkelens, mijn opa, van wie ik mij vooral het karretje herinner dat hij met een beweging van zijn armen voortbewoog. Hoe was zijn leven geweest? In juni 1997 besloot ik mijn vader te interviewen. Hij was toen bijna tachtig en vanuit Zwitserland naar Nederland gekomen omdat zijn oudste zus Nel erg ziek was en vermoedelijk ging sterven. Hij vertelde mij toen dat hij in het begin van het jaar samen met zijn nieuwe partner Frieda naar een cursus ‘ontwikkeling van mediumschap’ was gegaan, gegeven door Renée Bonanomi, een bekende Zwitserse vrouw. Het ging erom de kracht van de overgave en de intuïtie te ontwikkelen: ‘Je kreeg bij haar ook een privé-consult van een kwartier. Ik ging naar haar toe. Toen zei ze meteen: “Je vader is daar.” Dat maakte mij heel gelukkig. Toen zei ze: “Schrijft jouw vader?” Ik zei: “Nee. Mijn vader is geen schrijver, mijn zoon schrijft. Die schrijft boeken.” Ze had in mijn aura gezien dat mijn vader losse bladen papier strooide. Ook zag ze gestalten, één met een stok. Ze vroeg of ik wist wie dat waren. Daar kon ik geen antwoord op geven. Ik zei: “Het kunnen marionetten zijn. Ik heb er een paar met een stok in de hand.” Toen was het kwartier om. Ze ging rusten, omdat het middagpauze was.’

Blijkbaar zat opa Cornelis achter de drang die ik in 1997 voelde om te gaan schrijven. Zelf had hij naast mijn oma een teruggetrokken leven geleid. Dat punt roerde mijn vader aan toen hij over het sterven van Cornelis sprak: ‘Ik merkte dat hij steeds slechter werd en die nacht is hij heel rustig ingeslapen. Hij lag op z’n rug te ademen. Ik had zijn hand vast. Plotseling ademde hij niet meer. Er was geen sprake van strijd. Hij had ook gezegd: “Het is genoeg geweest.” Hij heeft denk ik niet zo’n gemakkelijk leven gehad door de reumatische pijnen die hij jarenlang gehad heeft. En hij was altijd de figuur op de achtergrond. Moeder domineerde. Ik heb toen zijn ogen gesloten. Dat was de eerste keer dat ik erbij was dat een mens stierf. Het was helemaal geen moeilijke belevenis. Het was juist mooi. In het begin woonden we maar een paar honderd meter van elkaar vandaan, hij aan de Frederikslaan en wij aan de Westerweg in Heiloo. Hij kwam altijd achter bij ons langs via de keuken. Een paar dagen nadat hij was gestorven, was ik in de keuken en zag ik hem plotseling bij de keukendeur staan. Het was een deur met daaromheen glas. Hij was precies zoals hij in de tijd van de Frederikslaan was, met zijn wandelstok. Ik opende de deur en ik raakte zijn voorhoofd aan met mijn vingers. Dat voelde koud aan. Ik zei tegen hem: “Je bent toch gestorven? Je moet gaan.” Toen verdween hij.’

Willen jullie weten hoe dit avontuur met opa Cornelis afloopt? Lees dan mijn artikel ‘Op weg naar een grote archetypische verschuiving’ in de verzamelbundel Verandering in de lucht? 2012 en verder… die vandaag (11-11-11) is verschenen bij uitgeverij Tattwa en ook ingaat op het verschijnsel 'verlichting', de grote tsunami in Japan en de betekenis van Maria Magdalena voor de huidige tijd. Deze bundel vormt een vervolg op het twee jaar terug verschenen Welkon in 2012. Hans en Pietsie Hoekstra, de samenstellers, merken ter inleiding op: ‘De Maya’s noemden 21 december 2012 het einde van hun grote kalender. Wordt het een eindtijd, waar alles ophoudt te bestaan, zoals soms wordt gesuggereerd? Is het een abrupte sprong naar een nieuw bewustzijn? Of is het een geleidelijke frequentieverhoging?

We hebben 12 mensen uitgenodigd om hierop hun visie te geven en wel zodanig dat dit op micro-, meso- en macroniveau tot uiting zou komen. Het is daarom dat u als lezer(es) zowel zeer persoonlijke verhalen, als wel gedegen inzichten en visies in groter verband van de schrijvers ontmoet. Het boek is een gevarieerd antwoord geworden op hoe wij en onze wereld in snel tempo in alle opzichten veranderen. Tevens geeft het boek diepgang in de innerlijke verandering die we doorleven om tot in ons hart te komen en  van daaruit ons stimuleren daarnaar te handelen. Dit boek is een matrix van kritische- en bewustzijnsverruimende commentaren geworden die u als lezer(es) ongetwijfeld zullen verrijken en verrassen.

Willem Glaudemans, Anton Blok, Warner Hemstede, Ojas Th. de Ronde, Bikram Lalbahadoersing, Herbert van Erkelens,Marcel Messing (interview door Aat Lambèrt de Kwant), Jan Storms, Kush Visser, Peter Toonen, Jos Kester, en Han van Straaten geven u een kijkje in de keuken. Het zal u absoluut smaken. De diepgang die zij u geven zullen u herkenning, verrijking en bewustzijnsverruiming geven.

Het boek heeft het ISBN nr 978.90.76407.005 en de prijs is € 25,95.

Wij wensen u in liefde en wijsheid veel leesplezier toe.'

Herbert van Erkelens

11 november 2011