Toen experimenteel fysicus en Nobelprijswinnaar Alex Müller met zijn dochter de graven van Kapernaüm in Israël bezocht, viel het hem op dat op deze graven niet alleen de bekende Davidster stond afgebeeld, maar ook het pentagram, het symbool van Ashtarte, de godin van de liefde. Hij besloot zich nader in het pentagram te verdiepen en gaf in juni 1993 op een conferentie over natuurwetenschap en dieptepsychologie een lezing over de betekenis van het pentagram in de wis- en natuurkunde. Achter hem stond een krijttekening opgesteld van de Bazelse kunstschilder Peter Birkhäuser. Deze krijttekening stelde de Koningin van de Nacht voor. Op haar voorhoofd droeg zij een lichtge­vend diadeem dat vanwege de symmetrie van het getal vijf het karak­ter van een bloem had. De gestalte zelf had vanwege de eveneens zichtbare sterrenhemel een duidelijk kos­misch aspect. Zij was immers de Koningin van de Nacht. Müller had het zelf niet in de gaten, maar hij werd al die tijd van achteren gade geslagen door een nachtelijke verschijningswijze van Isis. Naderhand had Müller moeite zijn bijdrage gepubliceerd te krijgen. Een professor van de ETH in Zürich vond dat liefde geen plaats had in de wetenschap.

Het is alweer twee jaar terug dat Judith Moore naar Jeruzalem ging om het zaad van een vrouwelijke manier van scheppen aan het Heilige der Heiligen in Jeruzalem te geven. Dit Heilige der Heiligen was de Troon van Salomo in de eerste Tempel van Salomo. De stenen van de Tempelberg herinneren zich deze Troon nog. Maar hun herinnering moest opgefrist worden, omdat de Tempelberg een geschikt punt was geworden om haat te zaaien. Zo kreeg Judith te horen: ‘De wereld zal waarlijk openrijten of hersteld worden vanuit de Troon van Salomo.’ Kortom, er is wel enige reden om apart aandacht te besteden aan deze Troon. En dat gaat gebeuren tijdens de komende workshop met Judith in het Soefi Huis te Haarlem.